نهال حیرت

در کشتن ما چه میبری دست به تیغ        ما را سر تازیانه ای بس باشد

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد                    آن را که وفا نیست ز عالم کم باد
دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد               جز غم که هزار آفرین بر غم باد

در عشق توام نصیحت و پند چه سود         زهراب چشیده ام مرا قند چه سود
گویند مرا که بند بر پاش نهید                    دیوانه دل است پام بر بند چه سود

غم را بر او گزیده می باید کرد                    وز چاه طمع بریده می باید کرد
خون دل من ریخته می خواهد یار              این کار مرا به دیده می باید کرد

آبی که ازین دیده چو خون می ریزد              خون است بیا ببین که چون می ریزد
پیداست که خون من چه برداشت کند           دل می خورد و دیده برون می ریزد

عاشق همه سال مست و رسوا بادا           دیوانه و شوریده و شیدا بادا
با هشیاری غصه هر چیز خوریم                 چون مست شدیم هر چه بادا بادا

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد               جان را سپر تیر بلا خواهم کرد
عمری که نه در عشق تو بگذاشته ام           امروز به خون دل قضا خواهم کرد

از بس که بر آورد غمت آه از من                   ترسم که شود به کام بد خواه از من
دردا که ز هجران تو ای جان جهان                خون شد دلم و دلت نه آگاه از من

از رباعیات اوحدالدین حامد ابن ابی الفخر معروف به اوحد کرمانی، از صوفیان و رباعی‌گویان مشهور ایران در سده ششم و هفتم هجری

گاهنامه ايران باستان

ايرانيان سال خورشيدي نگاه مي‌داشتند (يعني بر اساس ارتباط خورشيد با زمين). و سال را به دوازده ماه و هر ماه به سي روز بخش مي‌كردند. به اين ترتيب سال 360 روز و شروع سال بعد هر سال پنج روز و پنج ساعت و 48 دقيقه و 46 ثانيه زودتر انجام مي‌شد. هخامنشيان رفع اين مشكل را دنبال مي‌كردند. ساسانيان تقسيم دوازده ماه، و هر ماه سي روز، در سال را حفظ كردند براي هر روز نامي معين كردند و پنج روز هم به آخر سال افزودند به نام «گات‌ها». به اين ترتيب، سال ساساني 365 روز شد و براي جبران ساعت و 48 ثانيه ، هر يكصد و بيست سال، يك ماه به سال مي‌افزودند.

در آغاز سده ششم ميلادي ساسانيان روش «كبيسه» را برگزيدند يعني هر چهار سال يك روز به ماه مي‌افزودند و آن را به نام "اورداد" يعني روز افزوده خداداد مي‌ناميدند.

هفت روز اول ماه به نام اهورا مزدا و امشا سپندان (اورمزد، بهمن، ارديبهشت، شهريور،سپندار مزد، خرداد، امرداد) و 23 روز ديگر به نام ايزدان است. روزهاي اول، هشتم، پانزدهم و بيست سوم هر ماه بنام خداوند است (اورمزد، دي به آذر،دي به مهر،دي به دين) بنابراين مي‌شود از جهتي گفت كه هر ماه به دو بخش هفت روز و دو بخش هشت روز تقسيم مي‌شود و اين نزديك‌ترين شباهت تقسيمات ماه زرتشتي با ماه به چهار هفته‌اي است.

نامهاي سي روز ماه چنين است:

نام دوازده ماه سال:

...  توجه داشته باشیم که نام  درست پنجمین ماه سال، امرداد است و حذف الف از ابتدای آن، معنای کلمه را معکوس می کند! 

میدانید که حذف بخش مربوط به هخامنش از کتاب های درسی مدارس به تصویب رسیده؟

فرزندان ما دیگر حتی نام کوروش و داریوش را نخواهند شنید.

ملت بی ریشه ای که تمدن هزاران ساله اش را فراموش کند،چه حاصل و میوه ای خواهد داشت؟

کاش می شد تو را چنان که شاید ادامه داد...

ور محنت دوری به سر آید چه عجب

چون دل که خلاصۀ وجود است آنجا

بـُن نیـز اگـر بر اثــر آیـد چه عـجـب

مردمان تندرست،

ترانه ها دلنشین،

داشته ها بسیار

و چراغ خانه ها روشن باشد.

---- کورش بزرگ  ----

                                      سـالـــ نـو مـبـارکــــ

از کتاب  "منم کورش،شهریار روشنایی ها"  (انتشارات ابتکار نو)

 سید علی صالحی در این کتاب، با الهام ازکتیبه های کهن، گفتار کورش هخامنش ــ بنیانگذار نخستین جامعۀ مدنی و مؤسس اولین منشور حقوق بشر ــ را به زبان خویش سروده است.